Website van Martin

 

Menig motorijder is geinteresseerd in het maximaal vermogen wat zijn motor kan leveren.

Het is zeer interessant en leerzaam om dingen aan motoren te veranderen om zo te proberen meer vermogen los te peuteren, maar het resultaat van dergelijke tuningswerkzaamheden zijn normaal gesproken slecht meetbaar.
Het testen van motoren op de openbare weg is niet echt betrouwbaar (niet nauwkeurig en slecht reproduceerbaar) en gezien de benodigde snelheden trouwens ook niet toegestaan. Waarom dan zelf niet een vermogenstestbank gemaakt?

Vroeger werd vaak gebruik gemaakt van een waterrem om het geleverde koppel (en, via een berekening, het vermogen) van een motor te meten, maar deze manier van meten duurde vrij lang, en was daarom niet zo "vriendelijk" voor de te testen motor (menig motor "legde het loodje").

Tegenwoordig hebben we echter de computer, een apparaat waarmee je toerentallen
zeer nauwkeurig en uitermate snel kunt meten (een testrun kost nu slechts een tiental seconden !) en waarmee je mooie grafieken kan produceren.
Hierdoor is er een nieuw type vermogensbank ontstaan, de zogenaamde enertia-vermogenstestbank.
Het principe is eigenlijk erg eenvoudig, een zware rol met een bekende massatraagheid (werktuigbouwkundige grootheid bepaald door soortelijke massa van het materiaal, de breedte en de diameter van de rol) wordt aangedreven door het achterwiel van de te testen motor.
De computer meet het toerental van de rol en meet ook de tijd die de te testen motor nodig heeft om deze zware rol te versnellen. De computer gaat met deze gegevens aan het rekenen en voila, een vermogensgrafiek! De computer kan een vermogensgrafiek of een koppelgrafiek (of beiden in 1 grafiek) per toerental, snelheid of tijd produceren, wat wil je nog meer !

Mijn rol heeft een diameter van 450 mm, en heeft een gewicht van 524 kilo ! De rol heeft een as rond 80 mm en 2 "stevige" lagerblokken. Ik gebruik een toerentalsensor van een auto. Een dergelijke sensor produceerd een analoog signaal, i.v.m. de computer wordt dit signaal omgevormd in een digitaal signaal.
Om de te testen motor te koelen is een forse koelventilator geinstalleerd, en om de uitlaatgassen af te voeren een afzuigventilator.

Gemeten wordt het vermogen aan de rol (het achterwiel). Tijdens een testrun wordt in de hoogste versnelling en volgas "gereden" , wanneer het maximale toerental van de motor is bereikt wordt het gas gesloten en tegelijk de koppeling ingetrokken. Hierdoor gaat de computer het vertragen van de rol per tijdseenheid meten, en produceert zo een "negatieve" vermogensgrafiek.
Deze negatieve vermogensgrafiek wordt veroorzaakt door wrijving van de lagers van de rol, de wrijving van de versnellingsbak en secundaire overbrenging van de motor enz. Wanneer je het negatief vermogen bij het achterwiel-vermogen opteld dan heb je het vermogen aan de krukas.

Er is altijd veel discussie over vermogensmetingen. Er zitten vaak verschillen tussen de diverse vermogenstestbanken, en welke is nu de juiste ? Mijn vermogenstestbank is niet geijkt, maar ik gebruik een massatraagheid waarbij een volledig standaard BMW R75/5 op mijn vermogenstestbank dik 51 pk aan de krukas heeft (fabrieksopgave 50 pk), een standaard Laverda 750 SF dik 57 pk (meting door TU Delft 57 pk) en een standaard Triumph T100 ongeveer 30 pk (fabrieksopgave 32 pk). Mijn gemeten waardes zullen er dus niet ver naast zitten ! Omdat ik altijd de zelfde massatraagheid gebruik zijn de verschillen tussen de diverse motoren altijd 100% juist. Wanneer een meting aangeeft dat mijn Triumph racer net zoveel pk's heeft als een standaard BMW R75/5, dan klop dat ook, of ze beiden nu 40 pk hebben of 60 is om het even.

Tijdens een testrun kan ook de uitlaattemperatuur met behulp van een thermokoppel worden gemeten, als ook de uitlaatgassen (lambda of air/fuel ratio) en worden vastgelegd in de vermogensgrafiek, wat een geweldig stuk gereedschap !

De vermogenstestbank wordt ook gebruikt om bijvoorbeeld oliedrukproeven of koelluchtproeven te doen, storingen te localiseren, zelfs het laten inlopen van een motor of het met een stroboskoop controleren van een (elektronische) ontsteking is nu erg eenvoudig! Je hebt je handen vrij en je hoeft niet bang te zijn voor oververhitting van de motor.

Even een paar foto’s:

Hieronder een filmpje gemaakt van een aantal runs op de vermogenstestbank. Het doel was het vinden van meer vermogen. Aan het eind van het filmpje is te zien dat dit zondermeer gelukt is:

 

Tenslotte de vermogensgrafieken van een aantal (oudere) motorfietsen (linksboven staat welke motoren het betreft, rechts daarvan staat het maximum vermogen, tussen haakjes is het vermogen aan de krukas, zonder haakjes het vermogen aan het achterwiel):

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© www.mijn-eigen-website.nl (design)